Het ervaren van ultieme vrijheid

Een tijdje geleden was ik aan het werk op kantoor. Mijn collega Ralf had bezoek van een persoon die betrokken is bij en verantwoordelijk is voor de ontwikkeling van onze regio (de Brabantse Kempen). Ik hoorde dat op termijn de lijnbussen mogelijk zouden verdwijnen uit de dorpen. Tja, dat is natuurlijk niet handig als je in Bladel woont en naar Eindhoven, 25 kilometer verderop, naar school moet. Een mogelijke oplossing voor deze uitdaging zou een facilitering kunnen zijn dat het liften of carpoolen stimuleert. En daarmee was mijn nieuwsgierigheid naar het liften getriggerd.

Niet veel later die week bekeek ik enkele video’s van Jan Geurtz op YouTube. Zijn nuchtere kijk op spiritualiteit sprak me enorm aan. Spiritualiteit is voor velen een vaag begrip. Zijn opvatting over spiritualiteit is heel helder, althans hoe ik het ervaar. Mijn interesse om hem persoonlijk eens te ontmoeten, werd groter. Na op zijn website te hebben gekeken, zag ik dat hij ook workshops organiseerde in Frankrijk. Een workshop waar spirituele ontwikkeling centraal staat door onder andere Dzogchen meditatie; een meditatievorm waarbij je mediteert met de ogen open, in plaats van met de ogen dicht zoals dat bij de meeste anderen meditaties gebeurt. Het sprak me direct aan, dus ik schreef me in voor deze zomercursus.

Daarna stelde ik mijzelf de vraag: hoe ga ik erheen? Pak ik de auto en rijd ik alleen richting Frankrijk? Boek ik een vlucht? Of steek ik mijn duim omhoog en ga ik er liftend naartoe? En ervaar ik de reis zoals het loopt zonder daar iets van te verwachten? Ja, de laatste optie sprak me direct het meeste aan. Ik besloot om alleen te gaan. Alleen langs de kant van de weg en alleen op meditatiecursus.

Twee weken na het boeken van de cursus vertelde Peter, een goede vriend, dat hij eigenlijk dit jaar nog wel eens een week op meditatievakantie wilde gaan. Mijn opvatting is dat toeval niet bestaat, dus dat het ook geen toeval kon zijn dat hij zijn verlangen deelde. Ik vertelde hem over de meditatiecursus van Jan Geurtz en dat ik er liftend heen ging. Hij was direct enthousiast en we besloten om hier samen een gave ervaring van te maken.
Om de uitdaging groot te houden, besloten we voor het liften een aantal spelregels voor onszelf op te stellen. Diegene die stopt om ons mee te nemen, mogen we niet kennen en we moesten minimaal vijf verschillende lifts nemen. Zo zouden we in ieder geval genoodzaakt zijn om ook echt moeite te doen om mensen te motiveren ons mee te nemen om dichterbij onze bestemming te geraken.

Er was een sterke drang om dankbaarheid terug te geven aan de mensen die open stonden om ons mee te nemen. Om die reden hadden we stickers gemaakt, voorzien van onze karikaturen, die we als dankbaar geschenkje gaven na de lift. Ook leuk dat we de kans hierdoor hebben vergroot dat ze er nog eens vaker aan herinnerd zouden worden en hopelijk de ervaring met anderen zouden delen, zodat we meer spontane contacten met elkaar creëren die mooie momenten opleveren.

Zo gezegd, zo gedaan. Het moment was daar. Een grote backpack vol met kleding, wat verzorgingsproducten, sportkleding, een paar boeken en de stickers niet te vergeten. Peter had nog een oud whiteboard staan en er een stuk van 40 cm bij 20 cm vanaf gezaagd. Een paar stiften mee en daar stonden we, klaar voor vertrek.

In het Belgische Peer zijn we gestart, twee lachende gezichten, veel enthousiasme, twee duimen omhoog en een bordje met Zonhoven erop vermeld. Er stopte al snel een vrachtwagentje met drie mannen in de cabine. De chauffeur: “Zeg mannen, wij moeten richting Hasselt. Als jullie willen, kunnen jullie achterin de laadruimte op de koelbox gaan zitten. Dan stoppen we voor jullie in Zonhoven.” Uiteraard gingen we in op dat aanbod, een betere eerste lift hadden we ons niet kunnen wensen. Het was onbeschrijfelijk met hoeveel plezier we de eerste rit van 20 kilometer hebben beleefd. Het werkt, mensen stoppen en ze nemen ons mee dichterbij onze bestemming! We zaten achterin de laadruimte en zagen niets, er zat tenslotte geen raam in. Op dat moment gaat er wel eventjes door je hoofd: waar zouden we zitten en komen we op de juiste bestemming terecht? En ja hoor, daar stonden we dan, in Zonhoven.

Bij het Q8 tankstation in Zonhoven ons bordje aangepast naar Luik en er stopte al snel een personenwagen om ons mee te nemen. Hij moest richting Luik, dus we konden een heel stuk met hem mee rijden. Hij gaf aan dat er een carpoolplaats bij hem in de buurt was waar veel verkeer kwam en hij ons af kon zetten. Zo gezegd, zo gedaan.

Niet veel later stopte er weer een auto voor de twee enthousiastelingen met hun duim omhoog. Enkele lifts later stonden we in Luxemburg stad en schoven we onze benen onder de tafel in een leuk restaurant met fijn gezelschap. Na een avond op stap te zijn geweest in Luxemburg en geslapen te hebben in een hotel, hebben we ons avontuur vervolgd om die dag in Dijon uit te komen. Ook de tweede dag ging erg vlot voorbij. We hebben in de auto gezeten bij een enthousiaste horeca-eigenaar. Hij bood aan om te komen eten. We hadden vrij laat ontbeten, dus we hebben het aanbod maar laten passeren. Later pikte een dame van 21 ons op die op weg was naar een camping en ons een biertje aanbod uit haar koelbox. En daarna een Belgisch stel dat op reis was richting hun vakantie in Lloret de mar. Het was wederom een fantastische dag geweest om in Dijon aan te komen. We realiseerden ons dat de tijd werkelijk voorbij was gevlogen en dat we de hele dag hadden genoten van elke minuut. Het liften voelt als ultieme vrijheid. Het was genieten van elke seconde zonder te beseffen dat er zoiets bestond als tijd.

In Dijon vonden we een leuk sushi restaurant waar we heerlijk hebben gegeten en gedronken. Na een fijne avond zochten we het hotelletje op dat we eerder die avond geboekt hadden. De volgende dag was er nog 90 kilometer af te leggen om in Sommant aan te komen, de plek waar de meditatiecursus plaatsvond. Ondanks de vele binnendoorwegen zijn we vlot op onze plaats van bestemming aangekomen. Om drie uur werden we daar op het chateau verwacht en precies om 14.00 uur kwamen we aan om Jan Geurtz en de 40 overige deelnemers te ontmoeten.

In het prachtig Frans chateau, waar de cursus werd gehouden, hadden wij ook een fijne kamer geboekt. We zaten in één van verschillende torentjes die het chateau telde, een heerlijke plek waar geen bereik was met je mobiele telefoon. De perfecte omstandigheid om het hier en nu te ervaren zonder een uitvlucht op social media, mails, telefoontjes of whatsapp.

De week van het ‘niets doen’ begon. Dat ‘niets doen’ toch zoveel kan betekenen, dat is me in die week wel duidelijk geworden. Ik ben bewuster geworden van mijn “Crazy Monkey Mind”, oftewel gedachtes die te pas en onpas worden gerecreëerd zonder er gevoel van grip op te hebben. Het is zo ‘normaal’ om die gedachtes maar als waarheid of werkelijkheid aan te nemen. Je laat je snel verleiden om die gedachte aan te nemen als identificatie van jezelf.  Ik werd me die meditatieweek bewust hoe vaak ik mezelf afwees. Waarom zou ik dat doen? Mezelf ergens voor afwijzen? Tenslotte zal ik met mezelf moeten leven, dus dat kan ik maar beter omarmen. Ik kwam mezelf wel tegen die week. Tja, vreemde uitspraak eigenlijk. Want wie is die “zelf”? Een interessante vraag, die verschillende keren voorbij kwam die week, en waar Jan Geurtz antwoord op geeft in de volgende video::

Kortom, liften gaf een ultiem gevoel van vrijheid en tijdens het mediteren kom je jezelf tegen. Jezelf tegen komen kan soms best confronterend zijn, maar dat is een kwestie van acceptatie. En als dat soms even niet lukt, hebben we nog een spreuk van de week: Geeft niets, mag best!